(Gone With The Wind (1939

برداشت آزاد من از فیلم "بر باد رفته"

قدرناشناسیِ اسکارلت، بیبی وار بودن افکارش، سیر در گذشته، اصرارهای بی فرجام، بهانه تراشی های اشلی، مردانگی رت و لب خندهای طنزآلودش، چشم پوشی هایش در نهان و در نهایت ترک شدن اسکارلت در لحظه ای که واقعیت تلخ برای اسکارلت پس از سال ها آشکار می شود، کدام و کدام اتفاق باید بیفتد تا متأثرمان کند؟ اصلاً لازم است یا نیست؟ چرا ما بعضی وقت ها از به حماقت زدن خودمان لذت می بریم؟ کجاست آن چشم بینا؟ البته اگر قرار براین باشد که در ابتدا بهانه های اشلی را بفهمد اسکارلت و چشم به واقعیت باز کند، پس چگونه ادامه خواهد یافت رمان مارگارت میچل؟

اشلی و حرف هایش در طول فیلم حرص درار بود. مخصوصاً آنجا که اسکارلت قبل ازدواجش با رت باتلر به اشلی اظهار علاقه می کند. حداقل برای من این‌طور بود. دوستش نداشتم. خودش هم (لزلی هوارد) گویا دوست نداشته این شخصیت را. مامی _ مستخدمه ی سیاه پوست_ حتا به نظرم عاقلانه تر از اسکارلت بیبی یا احمق می آمد. شخصیت رت دوست داشتنی و مردانه بود. تحسین برانگیز. فوق العاده. موسیقی متن هم به نظر دلهره آور بود تا رمانتیک. به هر صورت حق داشته اسکار ببرد. شوخی نیست هشتاد و اندی سال از ساختنش گذشته. خیلی از فیلم های وطنی ما هم اکنون این گونه اند.

برای اطلاع بیشتر به اینجا و اینجا نگاه کنید.

منتخب دیالوگ رت و اسکارلت موقع ترک کردن:

                                                                                      ؟What are you doing                                                                                                                

I`m Leaving you, my dear.                                                                                                         

All you need now is a dvorece, and your dreams of Ashley can come true.                                        

I leave us some dignity to remember out of our marriage. Spare us this last.                                   

I must have loved you for years, only I was such a stupid fool I did`nt know it.                                 

I belive you. What a bout Ashley wilkes?                                                                                       

   + اولدوز طوفانی - ٩:٥٥ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۱/٢٩